เมื่อฉันเห็นข่าว ‘โครงการ  Young Writer Camp’ จากเว็บไซต์มติชนกรุ๊ป  หญิงสาวคนหนึ่งบอกฉันว่า “เอาเลย  โอกาสมาถึงอีกแล้วนะ อย่าให้มันหลุดมือไปอีกล่ะ”

            เธอคนนี้เป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเอง  รักการผจญภัย  ชอบความท้าทาย  และกระตือรือร้นกับสิ่งต่างๆอยู่เสมอ  เธอมักจะทำให้ฉันฮึกเหิมและมีกำลังใจสู้

            “เธอน่ะ เขียนหนังสือได้ดีนะ เธอทำได้แน่นอน เพราะเธอเกิดมาเพื่อจะเป็นนักเขียน” ฉันสบตากับหญิงสาว  แววตาเชื่อมั่นปลุกพลังให้ฉันตื่นตัวกับการไขว่คว้าโอกาสในครั้งนี้

            ฉันรับปากเธออย่างแข็งขัน  เธอยิ้มให้กำลังใจฉันและจากไป  จากวันนั้น ฉันไม่ได้พบกับเธออีก  แต่มีหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่มาใช้ชีวิตกับฉันตลอดระยะเวลาที่เธอคนนั้นไม่อยู่

            หญิงสาวคนนี้เป็นคนใช้ชีวิตตามสบาย ชอบทำอะไรตามอารมณ์ เฉื่อยชา ชอบผัดวันประกันพรุ่ง เธอมักจะมีคำพูดติดปากอยู่เสมอว่า ‘ไม่มีอารมณ์’ หรือ ‘ขี้เกียจ’ เวลาอยู่กับเธอ ฉันก็จะเป็นคนเฉื่อยเฉยไปด้วย แต่เห็นอย่างนี้ เธอป๊อบปูล่าร์ใช่เล่น เพราะนิสัยที่ดีอีกอย่างหนึ่งของเธอก็คือเป็นคนสบายๆ อยู่กับใครก็ได้ไม่มีปัญหา คำพูดติดปากของเธอเวลาอยู่กับคนอื่นอีกคำหนึ่งก็คือ ‘ยังไงก็ได้’ หรือ ‘ตามสบายเลย’ เธอจึงเป็นคนที่เข้ากับใครได้ง่ายที่สุดแล้ว 

            ช่วงที่ฉันอยู่กับเธอคนนี้  แรงฮึกเหิมที่ฉันได้จากหญิงสาวคนแรกได้ลดน้อยลงเรื่อยๆ จนหมดไปในที่สุด  ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่า ฉันต้องเขียนความเรียงส่งเพื่อคัดเลือก  จนเมื่อเส้นตายใกล้เข้ามาทุกที เธอคนแรกได้ปรากฏตัวอีกครั้ง

            “เธอจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปอีกหรือ” คำพูดของเธอทำให้ฉันนึกย้อนไปถึงความใฝ่ฝันและช่วงชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง และพบว่าฉันได้ละเลยมันมาตลอด

            ความฝันเหมือนกับดวงดาวที่ฉันได้แต่เฝ้ามอง และเฝ้าฝันว่ามันจะมาอยู่ในมือฉันสักวัน  แต่ความจริงแล้วความฝันไม่ใช่ดวงดาว เพราะมันไม่ได้อยู่สูงขนาดนั้น และฉันก็สามารถจะคว้ามันมาเป็นของตัวเองได้ เพียงถ้าฉันจะยื่นมือออกไปไขว่คว้า

            “ไม่ทันหรอก นี่ก็เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันเอง อีกอย่างส่งไปก็คงไม่ได้หรอก คนส่งเป็นร้อยเป็นพัน เขาคัดแค่สี่สิบคนเอง  ไว้คราวหน้าเถอะ ยังไงเธอก็ต้องเป็นนักเขียนแน่ๆ” หญิงสาวคนที่ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยแย้ง

            จริงสินะ เหลือเวลาแค่ไม่กี่วัน เวลาแค่นี้คงเขียนได้ไม่ดีนัก และก็คงไม่ได้รับคัดเลือกอยู่ดี  งานเขียนของฉันคงจะไปอยู่ในตะกร้าขยะเป็นคนแรกๆ ไว้โอกาสหน้าจะดีกว่า

            “แต่เธอกำลังจะทิ้งโอกาสไปนะ โอกาสที่จะพาไปสู่ความฝันของเธอ  ลงมือเขียนเถอะ การเขียนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอเลย เธอทำได้  แม้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยเธอก็ได้คว้าโอกาสนั้นมาแล้ว  ดีกว่าที่จะปล่อยมันไปโดยที่ไม่ทำอะไรเลย  ตอนนี้ยังทันนะ เพียงเธอเริ่มเขียนในตอนนี้” เมื่อเธอคนแรกพูดจบ ฉันเปิดคอมพิวเตอร์ และเรียกโปรแกรม Word ขึ้นมา 

            ลองดูหน่อยแล้วกัน

            เวลาผ่านไปนับชั่วโมง หน้าเอกสารในคอมพิวเตอร์ยังว่างเปล่า...ทำไมมันยากจัง

            “เห็นไหม จะมาคิดแล้วเขียนเลยน่ะ ไม่ได้หรอก มันต้องใช้เวลา” เสียงของหญิงสาวคนที่สองดังมาเข้าหูให้ฉันล้มเลิกอีกครั้ง  แต่ฉันไม่สนใจเธออีกแล้ว

            ฉันเริ่มพิมพ์ตัวอักษรแรก และตัวอักษรอีกหลายร้อยตัวก็พรั่งพรูตามมา  เสียงของหญิงสาวคนที่สองเบาลงเรื่อยๆ ขณะที่ฉันสบตาขอแรงใจจากหญิงสาวคนแรกเป็นระยะเมื่อฉันติดขัดระหว่างการเขียนหรือคิดอะไรไม่ออก

            หญิงสาวสองคนที่ฉันกล่าวถึง แท้จริงคือตัวตนที่อยู่ในร่างของฉัน  อาจดูขัดแย้งและสวนทางกัน แต่นั่นคือความเป็นฉันที่ต้องยอมรับว่ามีทั้งดีและไม่ดีอยู่ในตัว บางครั้งมุ่งมั่น บางคราเฉยชา  แต่สองตัวตนนี้ของฉันก็มีความฝันอย่างเดียวกัน

            ความฝันหนึ่งเดียวของฉันคือการเป็นนักเขียน

            ฉันค้นพบตัวเองมานานแสนนานแล้วว่า ไม่มีอะไรทำให้ฉันมีความสุขได้เท่ากับการเขียนหนังสือ และฉันจะภาคภูมิใจเพียงใดถ้าผลงานของฉันมีคนอ่านและติดตามอยู่ตลอด  แต่จากวันนั้นถึงวันนี้ เวลาผ่านมาเนิ่นนาน ระยะทางที่จะไปถึงฝั่งฝันนั้นคล้ายยังเท่าเดิม  เหตุเพราะฉันมักเลือกใช้ชีวิตอยู่กับตัวตนฝ่ายหลังที่ชอบทำอะไรตามอารมณ์ เฉื่อยชา ผัดวันประกันพรุ่ง รอคอยโอกาส แต่เมื่อมันมาถึง กลับไม่กระโดดเข้าหา ได้แต่รอคอยโอกาสครั้งต่อๆไป

            งานเขียนของฉันเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง อาจจะไม่ใช่หน้าตาของความเรียงเท่าใดนัก แต่งานเขียนนี้ได้พิสูจน์ว่าฉันสามารถเอาชนะอารมณ์และตัวตนที่ไม่ดีของตัวเองได้  ตลอดเวลาที่ฉันพรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์  ตัวตนทั้งสองของฉันคอยบอกให้ฉันล้มเลิกและสู้ต่อไปอยู่ตลอด  แต่ฉันเลือกที่จะฟังเสียงที่บอกให้ฉันมีสมาธิและเขียนต่อไป

            มาถึงบรรทัดนี้  ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ฉันได้ทำในสิ่งที่นักอยากเขียนอย่างฉันควรทำอย่างดีที่สุดแล้ว นั่นคือไม่ปล่อยให้โอกาสตรงหน้าผ่านเลยไป  และฉันตั้งใจว่า นับแต่นี้ต่อไปเมื่อมีโอกาสดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ว่าจะเรื่องใด  ฉันจะเลือกฟังแต่เสียงที่บอกให้ฉันเชื่อมั่นและวิ่งเข้าคว้าโอกาสนั้น

            ก่อนที่มันจะลับหายไป...